Recensies

‘Ik wou’ dat ik dit gezien had en gehoord, en dat heb ik ook

‘Een oog- en oorstrelende voorstelling waarin beeldende kunst, literatuur en muziek samenvloeien.’ Dat was de aankondiging. Zo’n 250 bezoekers kwamen er op af. Mijn buurvrouw vanwege Toon Tellegen, waarvan ze altijd een boek in de keuken had liggen. Dat kon ik wel begrijpen, maar mijn interesse lag toch vooral bij de muziek. Welke muziek zou Corrie van Binsbergen gecomponeerd hebben bij de poëtische teksten?

Genieten was het, daar in De Nieuwe Regentes op die druilerige zaterdagmiddag. Het mooiste was dat poëzie, muziek en getekende portretten uiteindelijk een prachtig geheel vormden. Toon Tellegen zat aan een tafel voor op het toneel en las op sobere wijze zijn teksten voor. Waren het kindergedachten, of gedachten van een al dan niet naïeve volwassene, al dan niet Toon zelf? Die teksten werden begeleid of afgewisseld door dromerige en soms aanzwellende muziek, uitgevoerd door het Wisselend Toonkwintet. Er viel door de geprojecteerde tekeningen van Ingrid Godon uit het prentenboek dat Ik Wou is, bovendien genoeg te zien.

Juist door de sobere voordracht begon je over de teksten na te denken. Die gingen trouwens vaak zelf ook over denken, en hoe je dat probeerde te stoppen. Ik denk daar nu nog altijd over na. Ik werd ook benieuwd naar Corrie’s muziek. Ik kende haar nog wel van Corrie en de Brokken, een grotere band met een behoorlijk onrustig geluid. Wat maakt zij nog meer? Ik vond haar solo album ‘Self Portrait in Pale Blue’ uit 2013 en ‘draai’ dat nu dagelijks. En droom dan weg en denk, en denk, maar niet teveel.

IK WOU dat geluk een ding was
en dat ik het ergens vond en mee naar huis nam.
Ik zou niemand vertellen dat ik het had gevonden.
Ik zou het verstoppen
en alleen tevoorschijn halen als ik zeker wist dat ik alleen was.
Dan zou ik het oppoetsen.
Geluk moet glimmen,
ook al is het in het geheim.

Uit de voorstelling en van de achterflap vanIk Wou’,
Toon Tellegen, het Wissselend Toonkwartet, illustraties Ingrid Godon

‘Self Portrait in Pale Blue is … een kwetsbaar zelfportret van Corrie van Binsbergen’.

 

Ed Vervoorn

%d bloggers liken dit: