Na het welkomstapplaus beroert Taborn al staande de snaren van zijn piano met een elektronisch apparaatje. We hoorden opeens scherpe en snerpende tonen. Was hij de piano aan het stemmen? Sommige bezoekers besloten nog wat door te praten. Maar nee, het concert was al begonnen…
Craig Taborn improviseert er vanavond op los. Deze Amerikaanse pianist en componist kwam voor een solo concert naar Paard Den Haag. Hij bracht een boeiend programma dat vijf kwartier doordendert. Geen genade voor de luisteraar. Denk aan: een continue stroom van improvisatie, ritmisch overdonderend, minimal music, Keith Jarret-achtig, samengebonden door krachtig spel. Ook werden de toetsen letterlijk hard aangeslagen.
De improvisator
Taborn zocht het in de kracht van de herhaling. Heel mooi hoe hij subtiel zijn motieven weet te veranderen, haast zonder dat je het doorhebt. Halverwege het concert kwam er wat ontspanning met zacht spel zonder ostinato. En toen er na een uur een blues-improvisatie voorbij kwam, was dat toch wel heel lekker. Voor even maar, de nadruk bij dit concert lag op muzikale lijnen, soms in een fabelachtig snel tempo. Taborn liet duidelijk zijn eigen visie en melodische structuren horen. Zonder aankondigingen speelde hij geconcentreerd zijn improvisaties. Het concert was één prachtig geheel.
De prijswinnaar
Het is niet verwonderlijk dat Craig Taborn vorige maand bekroond is met de ‘MacArthur Foundation’ prijs. Een mooie erkenning voor wat hij de afgelopen 30 jaar als musicus heeft bereikt. De komende vijf jaar krijgt hij een beurs van dit fonds. Het fonds waardeert het dat hij zijn eigen weg volgt, en steeds de grenzen van de jazz opzoekt: “Hij kan zijn piano als een percussie instrument gebruiken, en als hij speelt dan klinkt de piano bijvoorbeeld flinterdun, digitaal vervormd, of zo sonoor als een bas”. Onverwachte ontdekkingen doen in de muziek, daar haalt hij plezier uit, zegt Taborn zelf. Als jazzmusicus experimenteert hij met verschillende soorten muziek zoals rock, klassieke, hip-hop of elektronische muziek.
Als slot speelde Taborn met één vinger een paar enkele kwartnoten. Het einde van het concert was heel duidelijk. Hier kwam geen pianostemmer meer aan te pas.
Tekst: Vanessa Monfils